نویسنده به هیچ کس بدهکار نیست... مجبور نیست...می تواند پشت به زمین و زمان بایستد و مدتی در سکوت بماند... هیچ اتفاقی نمی افتد... جهان همان جا سر جایش ایستاده است؛ بی هیچ تغییری... با نوشتن این همه کتاب، کلمه ای بر کتاب جهان افزوده نمی شود.

این روزها زندگی می گذرد

سخت می گذرد

هیچ کس نمی داند چقدر سخت می گذرد

زن بودن همینطور است

بگذار بگویند افسرده ام

آدمی گاهی افسرده می شود

هیچ کس نمی داند چه رنجی می کشیم

آدمی که آگاه است حساستر است رنج بهای اگاهیست

زنی را می شناسم باور داشت مهربانی تمام نمی شودواگر می پرسیدی او به تو می گفت برای امید دادن پول نمی خواهد فقط او را ببینواقعا ببینی و بی ذکر کلامی بگویی ؛من همه جا باتو بوده ام .باتوامدنیا این گونه بهتر می شود.نه با سخنرانی های بزرگخواندن کتاب های قطورنه با تیتر خیری.بلکه در لحظه های اراممیان آدم های معمولیکه تصمیم می گیرند مراقب هم باشند.مهربانی تمام نمی شودفقط منتظر می ماند...تا کسی شجاع پیداشود و دوباره آغازش کند.به یاد مادرم بودم سرآعاز مهربانی بود.زن همسایه در مغازه محل گفته بود کیف پولش را نیاورده مادر گفته بود من حساب می کنم بدون اینکه زن را بشناسد حتی اجازه نداد زن همسایه از او تشکر کند یا اقوامی داشت همسرانشان سفر دور بودند یا همسرانشان فوت کرده بودند یک مقرری در پاکت قرار می داد از واسطه برایشان می فرستاد بدون اینکه نامی از او برده شود...کسی را نصیحت نمی کرد تشر نمی زد چرا بفکر آینده تان نیستید ...چیزی از کسی نمی خواست خوشحال بود نزدیکانش و همسایه اش شام خورده است سرگرسنه بر بالین نگذاشتند..اعتقادداشت که.مردم مهزبانی را درک می کنند .زن همسایه بعدها با ما معاشرت کرد وقتی خانه ای در سعادت آباد خرید مادر به دیدنش رفت. هر بار به خانه مان میامد کیکی، مربایی یا شالی برای مادر می آورد ...اما هزگر زنان تنها و بی بضاغت کم درآمد وبیوه های، فامیل نفهمیدند پول درپاکت ارسالی مادر است خودش اینطور می خواست ...هر کسی دل بزرگ ندارد پولدار بودن کافی نیست مرام داشتن مهربان بودن مهربانی کردن زیباترین خصلت آدمی است...ما دخترها سعی کردیم شبیه به او باشیم برخی فقط برخی شبیه او شدند...